Ένας χρόνος, δύο κόσμοι - Γράφει ο Σωτήρης Παραδείσης

Γράφει ο Σωτήρης Παραδείσης

Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από την τραγική για τη Βολισσό και τα άλλα χωριά της ΒΔ Χίου μέρα της 12ης Αυγούστου 2025. Ένας χρόνος από τη μέρα που τέμνει τη σύγχρονη ιστορία της περιοχής σε περίοδο πριν και περίοδο μετά την καταστροφή. Ένας χρόνος από τη μέρα που οι κάτοικοι ένιωσαν στο πετσί τους τις συνέπειες της εγκληματικής κυβερνητικής πολιτικής. Ένας χρόνος από τη μέρα του πανικού, της απελπισίας, των αποκαλυπτηρίων της ανικανότητας του κρατικού μηχανισμού, της χωρίς μάχη παράδοσης  των σπιτιών και του πανέμορφου τοπίου στο αδηφάγο τέρας της πυρκαγιάς, τη μέρα της οδύνης  και της οργής.

Όχι ότι δεν ήταν πασιφανής η κρατική εγκατάλειψη της περιοχής και η αδιαφορία των ιθυνόντων και πριν τη φωτιά. Όχι ότι οι κάτοικοι δεν αισθάνονταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Αλλά τουλάχιστον παρά τις τεράστιες ελλείψεις σε υποδομές και τον «εξαναγκασμό» τους να μεταβούν στα μεγάλα αστικά κέντραείχαν να καμαρώνουν για το απαράμιλλου κάλλους περιβάλλον. Αυτό το περιβάλλον ήταν βέβαια «κάρφος» στα μάτια πολλών κερδοσκόπων και ίσως αυτό εξηγεί πολλά.

Τη μέρα της φωτιάς αποκαλύφθηκε όμως ότι «ο βασιλιάς ήταν γυμνός». Ήταν τόσο μεγάλη η αδράνεια και τόσο προκλητική η  αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού που οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στο τραγικό αποτέλεσμα. Ήταν τόσο εξοργιστικές οι άνωθεν εντολές που αναλάμβαναν να εκτελέσουν με βαριά καρδιά υπάλληλοι που έχουν δώσει  και την ψυχή τους  για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών που αφήνει αναπάντητα τα ερωτήματα για τους πραγματικούς στόχους της πολιτικής ηγεσίας. Η απάντηση «δεν έχω εντολή να σβήσω τη φωτιά στο σπίτι σου», αν δόθηκε έτσι,  αποτελεί το άκρον άωτον της πολιτικής αναισθησίας. Είναι τραγικό επίσης το γεγονός ότι η Ελλάδα στερήθηκε εθελούσια τα αποτελεσματικά εναέρια μέσα που είχε στη διάθεσή της τα προηγούμενα χρόνια, λόγω της κυβερνητικής επιλογής που αποκαλείται «σωστή πλευρά της ιστορίας» αλλά αποδεικνύεται εγκληματική για τη χώρα και το λαό.

Τι έχει γίνει όμως τη χρονιά που πέρασε από τότε; Σε ποια κατάσταση βρισκόμαστε ένα χρόνο μετά;

Οι πυρόπληκτοι μετρούν τις πληγές τους ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον σκληρό κόσμο της πραγματικότητας και τον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας.

Η ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Είναι η εικόνα που παρουσιάζεται ως αληθινή από την κυβέρνηση, τα στελέχη της, τους διάφορους παρατρεχάμενους και τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης. Οι υποσχέσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Όσοι είναι «έξω από το χορό» πληροφορούνται ότι η κυβέρνηση είναι αρωγός στους παθόντες, ότι κανένας δεν θα μείνει χωρίς αποζημίωση, ότι η περιοχή θα επανέλθει στην προηγούμενη κατάσταση. Το «κατόπιν ενεργειών μας» πλεονάζει και όχι μόνο στις δημόσιες ανακοινώσεις, αλλά και στις προσωπικές εξυπηρετήσεις των «πρόθυμων ημετέρων».

Αγνοώντας την οικτρή πραγματικότητα το νέο κυβερνητικό αφήγημα ισχυρίζεται ότι «ναι κάηκαν πολλά, αλλά είναι περισσότερα αυτά που γλυτώσαμε».

«Ποια γλυτώσατε;» θα μπορούσαμε να απαντήσουμε εμείς.

Η υλοποίηση των υποχρεώσεων της Πολιτείας  να δώσει λύσεις σε διάφορα προβλήματα που προκλήθηκαν από τη φωτιά προβάλλεται υπέρμετρα, ενώ η καθυστέρηση στην επίλυση άλλων προβλημάτων αποσιωπάται.

Κι’ όλα αυτά με μοναδικό κριτήριο την ανταποδοτικότητα σε ψήφους από τους εξυπηρετούμενους και την ιδεοληψία  ότι οι κάτοικοι της περιοχής αποτελούν ένα κόστος που δεν πρέπει να επιβαρύνει το «ταμείο» μας.
Υπάρχει βέβαια και το πρόθυμο ακροατήριο αυτού του δημιουργήματος ενός καλά οργανωμένου επικοινωνιακού μηχανισμού το οποίο αποτελείται από αυτούς που δεν ψάχνουν πίσω από την «είδηση», από τους αδιάφορους για τα τεκταινόμενα, από αυτούς που υπηρετούν τη σημερινή καθεστωτική αντίληψη εξουσίας,  από αυτούς που τους ενδιαφέρει η ατομική τους τακτοποίηση και μόνο και από αυτούς που θέλουν να εξυπηρετήσουν τα μικρά ή μεγάλα συμφέροντα τους.

Η ΣΚΛΗΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Μπορεί οι αριθμοί των κυβερνώντων να ευημερούν, αλλά οι άνθρωποι δυστυχούν.  Ένα χρόνο τώρα, οι αποζημιώσεις βρίσκονται μόνο στα παχιά λόγια, η κρατική στήριξη αποτελεί μέρος της κυβερνητικής προπαγάνδας και μόνο, η εγκατάλειψη γίνεται καθημερινά μεγαλύτερη, οι συνθήκες ζωής πιο δύσκολες, το πάθημα δεν έγινε μάθημα, τα μέτρα πολιτικής προστασίας για να αποτραπούν νέοι κίνδυνοι δεν υπήρξαν ποτέ, τα σχέδια για αναγέννηση της περιοχής είναι ανύπαρκτα, η απογοήτευση των κατοίκων είναι μεγαλύτερη από ποτέ.

Το ένα τέταρτο της γεωγραφικής έκτασης του νησιού παραμένει χωρίς βενζινάδικο, οι άνθρωποι των οποίων τα σπίτια κάηκαν παραμένουν πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο, οι πληγές των πυρόπληκτων παραμένουν ανεπούλωτες.

Οι άνθρωποι εξακολουθούν να κλαίνε πάνω στο καμένο τους βιος, πάνω στην οικονομική τους καταστροφή, πάνω στις χαμένες τους αναμνήσεις, πάνω στα ερείπια που άφησε πίσω της η φωτιά.

Το δράμα των ανθρώπων δεν συγκινεί τους διαχειριστές της εξουσίας. Το συναίσθημα είναι γι’ αυτούς άγνωστη λέξη. Τίποτα δεν κάνουν χωρίς να περιμένουν κέρδος πολιτικό ή υλικό. 
Όλοι αντιλαμβάνονται τις άδηλες προθέσεις να αναγκαστούν οι κάτοικοι να φύγουν από τον τόπο τους και να εξαφανιστεί κάθε ίχνος πρασίνου για να δοθεί η περιοχή, ως λάφυρο, στα χέρια των αδίστακτων κερδοσκόπων και στα γνωστά ή άγνωστα ακόμη μεγαλεπήβολα σχέδια τους περί εξορύξεων και άλλων δεινών.  
Κυβέρνηση και αυτοδιοίκηση έχουν βαθμολογηθεί κάτω από τη βάση αυτή τη χρονιά. Η μόνη που ανταποκρίθηκε, από την πρώτη στιγμή ήταν η τοπική Εκκλησία που συνέδραμε παντοιοτρόπως και επί πλέον εκδήλωσε ξεκάθαρατην αντίθεση της στα σχέδια καταστροφής της περιοχής.
Το κενό των αρμόδιων έχουν καλύψει – ο καθένας με τα μέσα που διαθέτει – εκατοντάδες απλοί πολίτες, φορείς, συλλογικότητες και οι ίδιοι οι κάτοικοι με την αυτοοργάνωσή τους. Από την πρώτη στιγμή εκδηλώθηκε ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης προς τη Βολισσό και την ευρύτερη περιοχή, που φανερώνει πόσο αγαπητός είναι αυτός ο τόπος. Οι δραστηριότητες που έγιναν αυτή τη χρονιά για την ανακούφιση των πληγέντων, για την κάλυψη αναγκών, για την αναγέννηση πάνω σε σωστές βάσεις, για  τη φύση, το περιβάλλον, τον πολιτισμό δεν έχουν προηγούμενο. Στην πρωτοπορία βρέθηκαν οι άνθρωποι της τέχνης.

Νομίζω ότι έχει πια καταστεί σαφές σε όλους ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία κρατική βοήθεια. Γιατί δεν υπάρχει βούληση. Γιατί μας μετρούν και μας βρίσκουν πολύ λίγους. Γιατί αλλού έχει περισσότερα «κουκιά». Γιατί στηρίζουν τις ελπίδες τους στη λήθη των ανθρώπων. Κι’ αν δοθούν κάποια ψίχουλα θα δοθούν τις παραμονές των εκλογών. Για να τους θυμηθούν οι εύπιστοι.

Τώρα που το ποτήρι της οργής έχει ξεχειλίσει είναι ανάγκη αυτή η οργή να μετατραπεί σε κύμα διεκδίκησης. Μπορεί να είμαστε λίγοι, αλλά στο χέρι μας είναι να τους αποδείξουμε ότι διαθέτουμε αυτό που δεν διαθέτουν εκείνοι: Ψυχή.

Ο αγώνας είναι πια η μόνη λύση. Μόνο αν οι κάτοικοι όχι μόνο της Αμανής, αλλά και των άλλων πυρόπληκτων περιοχών και ολόκληρης της Χίου βγουν μαζικά στους δρόμους, μόνο αν φοβηθούν οι κυβερνώντες για το πολιτικό τους μέλλον, μπορεί να έρθουν καλύτερες μέρες. Διαφορετικά όλα θα είναι προδιαγεγραμμένα.